Enciklopedija sisara

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Kvoka je jedini član roda Setonix, lokalno poznata kao kengur pacov, mali makropod veličine domaće mačke. Kvoka je herbivorna i uglavnom noćna životinja. Može se naći na nekim manjim ostrvima duž obale Zapadne Australije. Mala kopnena kolonija naseljava zaštićenu oblast Two Peoples Bay Nature Reserve, gde koegzistira sa gilbertovim potorom.

Kvoka teži 2.5 do 5 kg. Duga je 40 do 90 cm,  rep meri 25 do 30 cm dužine. Ima zdepastu građu, zaobljene uši i kratku i široku glavu. Može se pesti na niže drveće i žbunove. Grubo krzno je sedo braon boje, a bledi ka donjoj strani tela.

Kvoka se ne plaši ljudi i često im se približava, posebno na ostrvu Rotnes. Međutim, nelegalno je zadržavati životinju u bilo kom smislu. Kazne za držanje životinje iznose od nekoliko stotina do 2000 dolara.

U divljini, njihovo kretenje je ograničeno na veoma malu oblast na jugozapadu Zapadne Australije, sa nekoliko malih rasutih populacija na kopnu, velikom populacijom na Rotnes ostrvu i manjom populacijom na Bald ostrvu u blizini Albanija. Na ostrvima nema lisica i mačaka. Na Rotnesu, kvoke su česte iu okupiraju razna staništa od semiaridne  žbunovite vegetacije do kultivisnih polja.

Iako su brojni na malim prioblnim ostrvima, imaju veoma ograničeno rasprostranjenje i klasifikuju se kao ranjiva vrsta. Na kopnu, gde su ugrožene većinom introdukovanih grabljivih vrsta kao što su lisice, zahtevaju gust prizemni biljni pokrivač za sklonište. Raščišćavanje šuma i poljoprivrdni razvoj smanjili su njihovo stnište, što je dovelo do opadanja brojnosti vrste. Introdukcija mačaka i pasa, kao o dinga, uvećala je problem, kao i čišćenje i paljenje preostalih močvrnih staništa. Štaviše, leglo kvoka obično broji smo jedno mladunče i uspešno odgaje smo jedno mladunče godišnje. Iako se ove životinje često pare, obično nakon prvog dana po rađanju novog mladunčeta, mala veličina legla uparena sa ograničenim prostorom i pretnjom od grabljivaca doprinosi oskudici ovih torbara na kopnu.

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Padmeloni  su mali torbari roda Thylogale. Obično se nalaze u šumama. Spadaju među najsitnije makropode.

Pademeloni, valabiji i kenguri su veoma slični u građi tela, a imena se odnose na tri grupe različite po veličini.

Pored male veličine, padmeloni se razlikuju od valabija po kraćim, debljim i jedva dlakavim repovima.

Crvenovrati padmeloni se mogu naći na obalskom području Kvinslenda i Novog Južnog Velsa. Na nekim mestima njihova distribucija je drastično smanjena. Crvenonogi padmelon se može naći u južnoj i centralnoj Novoj Gvineji. Crvenotrbuhi ili tasmanijski padmeloni su brojni u Tasmaniji, mada su se nekada nalazili po jugoistočnim delovima kopnenog dela Australije. Tamni padmelon živi na Novoj Gvineji i susednim ostrvima. Nekada se nazivao valabi aru ostrva, a pre toga filander (“čovekov prijatelj”).

Prirodno stanište padmelona su gusti žbunovi ili gusto šumsko rastinje. Takođe prave tunele kroz visoke trave i busenje u močvarnim oblastima.

Meso padmelona smatralo se vrednim, a dugo su ga koristili u ishrani i doseljenici i aboridžini.

Osim ubijanja zbog mesa i krzna, njihova brojnost smanjena je introdukcijom grabljivca kao što su feralne mačke, psi i lisice. Invazija zečeva takođe je prouzrokovala problem, obzirom da se zečevi hrane istom travom čineći je manje dostupnom za padmelone. Raščišćavanje zemljišta za izgradnju kuća, potisnulo je krupnije valabije i kengure u oblasti koje su padmeloni naseljavali.

Tasmanijski padmeloni bili su važan deo ishrane tasmanijskog vuka, a sada ih love kvole, tasmanijski đavo i orlovi. Uprkos ovim predatorima, mnogo ih je na Tasmaniji i susednim manjim ostrvima, a godišnje se dosta njih ubija da bi se sprečilo prenamnožavanje.

Thylogale billardierii (Desmarest, 1822)

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Tasmanijski padmelon, poznat i kao crvenotrbuhi padmelon, jedina je endemična vrsta padmelona koja se nalazi u Tasmanije, a nekada po jugoistočnoj Australiji. Razvili su punije i čupavije krzno od svojih severnih srodnika, koji naseljavju severnu Australiju i Novu Gvineju.

Mužjaci su težine oko 12 k, visoki 1–1.2 m i znatno su krupniji od ženki, čija je prosečna težina 3.9 kg.

Padmeloni su solitarne i noćne životinje, koje dnevne sate provode u zbijenoj vegetaciji. Preferiraju prašume, sklerofilne šume i žbunsku vgetaciju, mada koriste i vlažne jaruge u  suvim otvorenim eukliptusovim šumama. Nakon sumraka, životinje kreću ka otvornom prostoru da se hrane, ali retko zalutaju više od 100 m od ivice šume.

Vrsta je brojna i veoma rasprostranjema širom Tasmanije.

Tasmanijski padmelon je noćni herbivor i hrani se raznim biljkama, od bilja, zelenih izdanaka i trave do nekih nektarskih cvetova.

Nekada su bili deo ishrane tasmanijskog vuka, ali sada ih love kvole i tasmanijski đavo. Brojni su i povremeno ih ubijaju zbog održavanja brojnosti. Njihovo krzno ima ekonomsku vrednost, a i meso je ukusno.

Ne postoji posebno vreme parenja, mada se najviše rađaju početkom zime. Bremenitost traje 30 dana. Mladunče provodi u torbi 6 meseci, a osamostaljuje se sa 8 meseci. Polno sazrevaju sa 14-15 meseci. U divljini žive 5-6 godina.

Thylogale browni (Ramsay, 1877)

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Mrki padmelon ili novogvinejski padmelon se nalazi na Novoj Gvineji. Prirodno stanište su mu suptropske ili tropske sušne šume, suve savane, suptropska ili tropska sušna žbunasta vegetcija i suptropske ili tropske suve nizijske livade. Ugroženi su gubitkom staništa. Ranjiva vrsta.

Thylogale brunii (Schreber, 1778)

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Tamni padmelon ili tamni valabi nalazi se na ostrvima Aru i Kai kao i ekoregionu Trans Fly savanna and grasslands u Novoj Gvineji. Naseljava niz različitih staništa. Ugroženi su gubitkom staništa. Ranjiva vrsta.

Thylogale calabyi Flannery, 1992

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Kalabijev padmelon, poznat i kao alpski valabi, endemit je Papue Nove Gvineje. Prirodno stanište su mu suptropske ili tropske sušne šume, suve savane, suptropska ili tropska sušna žbunasta vegetcija i suptropske ili tropske suve nizijske livade. Ugroženi su gubitkom staništa. Ugrožena vrsta.

Thylogale lanatus (Thomas, 1922)

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Planinski padmelon nalazi se samo u Papui Novoj Gvineji. Ugrožena vrsta. 

Thylogale stigmatica (Gould, 1860)

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Crvenonogi padmelon se nalazi na severoistočnoj obali Australije i u Novoj Gvineji. U Australiji ima rasutu distribuciju od ivice Kejp Jork poluostrva u Kvinslendu do Novog Južnog Velsa. U Novoj Gvineji se nalazi u južnim i centralnim  nizijama.

Obično su solitarni, ali tokom ishrane mogu s grupisati. Uglavnom se nalaze u prašumama, gde se retko viđaju ali se ne smatraju ugrožnim. Međutim, u Novom Južnom Velsu se smatraju ranjivim. Hrane se opalim plodovima, lišćem i travom. Teže između 2,5 do 7 kg, a dužine su 38–58 cm plus 30–47 cm repa.

Postoje četiri podvrste:

• T. s. stigmatica, Kvinslend
• T. s. coxenii, Kejp Jork poluostrvo
• T. s. orimo, Nova Gvineja;
• T. s. wilcoxi, južni Kvinslend i Novi Južni Vels

T. s. stigmatica

T. s. wilcoxi

Thylogale thetis (Lesson, 1828)

Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4

Crvenovrati padmelon naseljava šume istočnog obalnog područja Australije. Uglavnom, noćni, veoma su povučeni i naseljavaju umerne šume u blizini pašnjaka, krijući se tokom dana u šumi i pojavljuju se u sumrak na pašnjacima.

Boja im je mrko siva sa belim trbuhom i crvenkastim vratom i ramenima. Pare se u jesen i proleće na severu Australije, a tokom leta na jugu Australije. Predatori su dingo i crven lisica, međutim destrukcija staništa zbog raščišćavanja zemljišta, trenutno je najveća pretnja za vrstu. Za sad nisu klasifikovani kao ugrožena vrsta.

Blizak je srodnik crvenonogom padmelonu.