Enciklopedija sisara

25 Jul, 2013

†Thylacinidae C.L. Bonaparte, 1838 - †T. cynocephalus (Harris, 1808) - tasmanijski vuk

Marsupialia - torbari — Autor sisari @ 15:50

Thylacinidae su izumrla familija karnivora, torbara nalik na pse, iz reda Dasyuromorphia. Jedina vrsta koja je preživela do savremenog doba bila je Thylacinus cynocephalus, koja je izumrla 1936. Svi ostali članovi familije živeli su u praistorijsko vreme (do miocena) u Australiji.

 

 

Tilacin, Thylacinus cynocephalus, najkrupniji poznat karnivorni torbar savremenog doba. Poznat je kao tasmanijski tigar (zbog prugastih leđa) ili tasmanijski vuk. Naseljavao je Australiju, Tasmaniju i Novu Gvineju.

Tasmanijski vuk postao je ekstremno redak na australijskom kopnu pre doseljavanja Evropljana, ali je preživeo na ostrvu Tasmaniji, zajedno sa nekoliko endemičnih vrsta, uključujući tasmanijskog đavola. Intenzivan lov, podstaknut nagradom, najveći je uzrok izumiranja, a drugi faktori koji su dooveli do izumiranja mogu biti bolesti, introdukcija psa i nadiranje ljudi u njihovo stanište. 

 

 

Kao i vuk i tigar na severnoj hemisferi, bio je vršni predator. Kao torbar, nije srodan ovim placentalnim sisarima, već je konvergentna evolucija dovela do iste forme i adaptacija. Njegov najbliži srodnik može biti tasmanijski đavo ili numbat. 

Tasmanijski vuk je jedan od jedina dva torbara kod kojih je torba prisutna kod oba pola (drugi je vodeni oposum). 

Njegovo žutobraon krzno brojalo je 13 do 20 različitih tamnih pruga preko leđa, zadnjice i osnove repa. Pruge su izraženije kod mlađih primeraka, bleđe su kod starijih. Boja krzna varirala je od svetle boje srne do tamnobraon; trbuh je bio krem boje. Odrasla jedinka merila je 100-130 cm dužine, plus rep sa 50-65 cm. najduži izmeren primerak merio je 290 cm od nosa do repa. Visina u nivou ramena iznosila je oko 60 cm a težili su 20 do 30 kg. Mužjaci su bili krupniji.

Otisci šapa mogu se razlikovati od drugih autohtonih i introdukovanih životinja; imali su velike šape. I prednje i zadnje šape imale su po četiri prstiju. Kandže nisu mogle da se uvlače. 

Verovatno su preferirali suve šume eukaliptusa, vlažna zemljišta i livade na kontinentalnoj Australiji. Crteži stari i do 3,300 godina, pronađeni su u zapadnoj Australiji.  Na Tasmaniji su preferirali šumeobalskih ravnica, koje su bile primarni fokus britanskih doseljenika koji su tražili mesto za ispašu domaćih životinja. 

Bili su aktivni u sumrak i noću, a dan su provodili u malim pećinama, jamama.

Postoje dokazi da su se parili jednom godišnje; zimi ili u proleće. Leglo je brojalo do četiri mladih, tipično 2-3. Dužina života u divljini procenjena je na 5-7 godina, mada su jedinke u zatočeništvu živele i do 9 godina. 

 

 

Plen su mu verovatno bili kenguri, valabi i vombati, ptice i sitne životinje kao što su potori. Možda je lovio i tasmanijskog emua, krupne ptice neletačice koje su delile stanište sa tasmanijskim vukom. sa izumiranjem ove ptice i broj tasmanijskih vukova počeo je da opada. Doseljenicu su verovali da su lovili ovce i živinu.  U zatočeništvu su hranjeni raznim životinjama, uključujući mrtve zečeve, valabije, živinu, teletinu, ovčetinu.

Uprkos zvaničnoj klasifikaciji kao izumrlih, postoji preko 3000 izveštaja da ih i dalje viđaju (jug i zapad Australije, Tasmanija), mada nijedan slučaj nije bio dokazan. Poslednje njihovo "viđanje" zabeleženo je 2005. digitalnim fotografijama, ali njihova autentičnost nije dokazana.   

 

Thylacine
Thylacine

 


Komentari


Dodaj komentar

Dodaj komentar





Komentar će biti proveren pre nego što se objavi.

Zapamti me

Powered by blog.rs